บทที่ ๕ หน้า ๒๔ กลับไป บทที่ ๑ กลับไป บทที่ ๒ กลับไป บทที่ ๓ กลับไป บทที่ ๔	........เนื่องจากการพิมพ์ยังไม่เจริญ ตำราที่มีอยู่ ล้วนเป็นลายมือเขียนจาร ลงบนใบลาน หรือสมุดข่อย เก็บไว้ในตู้พระธรรมของวัด การเรียนการสอน จึงต้องอาศัยการคัดลอก และท่องจำให้แม่นยำ ........การะดาษสมุดสำหรับเด็ก ยังไม่มีแพร่หลายหาซื้อง่ายดาย อย่างเดี๋ยวนี้ กระดานชนวน คือสมุดที่ใช้ไม่รู้หมดของเด็กสมัยก่อน ใช้เขียนกับดินสอหิน หรือดินสอขาว ที่ทำจาก ดินขาว ปั้นเป็นแท่ง ก็ประหยัดดี เขียนแล้วลบ แล้วเขียนใหม่ ได้เรื่อยไป จึงต้อง จำบทที่ลบไป ให้แม่นยำด้วย นอกจากนี้ กระดานชนวนยังทนทาน ใช้ต่อกันมา ได้ถึงน้องถึงนุ่ง ........การสอนอ่านตัวหนังสือ อ่านตัวสะกด ก. ข. ก. กา นั้น เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ คือ ก้านธูป ซึ่งหาได้มากมายในวัด พระจะให้เด็กถือไว้แล้วจิ้มตัวหนังสืออ่านดังๆ ไปทีละคำ ให้พระท่าน ฟัง เพราะเด็กๆ ความจำดีจนท่องได้ปาวๆ แบบนกขุนทองได้ทั้งหน้า แต่ไม่รู้หรอกว่า ที่ท่อง อยู่นั้นคือตัวไหน หน้าตาเป็นอย่างไรแน่
	โรงเรียนศาลาวัด ........บางครั้ง เด็กที่พ่อแม่พามาฝากเล่าเรียน มีมากเกินกว่าจะสอนกันตัวต่อตัว ทางวัดก็ใช้ ศาลาการเปรียญนั้นเองเป็นห้องเรียน เด็กๆ จะนั่งล้อมกันเป็นวงรอบ พระสงฆ์ หัดอ่าน หัดท่อง ส่งเสียงระเบ็งเซ็งแซ่ เนื่องจากผู้สอนเป็นพระสงฆ์ในศาสนา เรื่องราวที่สอน ก็ไม่หนี เรื่องราวต่างๆ ในชาดก วรรณคดีต่างๆ บางทีเด็กๆ พลอยได้เรียน ภาษาบาลี ภาษามคธ จากพระอีกด้วย ซึ่งบางคนก็บวชเรียน ศึกษาความรู้ สอบขึ้นไปสูงๆ เมื่อลาบวชก็มีความรู้ดี อ่านเขียนได้แตกฉาน สามารถรับราชการได้	บทที่ ๕ หน้า ๒๔ กลับไป บทที่ ๑ กลับไป บทที่ ๒ กลับไป บทที่ ๓ กลับไป บทที่ ๔
อักษรไทย