บทที่ ๔ หน้า ๑๘ ข้ามไป บทที่ ๕ กลับไป บทที่ ๑ กลับไป บทที่ ๒ กลับไป บทที่ ๓	เล่นสนุกนอกบ้าน ยิ่งเด็กโตขึ้นมา ก็ยิ่งต้องการออกกำลังกาย กระโดดโลดเต้น กลางแจ้งมากขึ้น การเล่นซนของเด็กๆ เป็นผลดีต่อร่างกาย และการเจริญเติบโต ของสมอง ไหวพริบ และยังช่วยให้ร่างกายแข็งแรง เพราะได้รับอากาศ และแสงแดด กลางแจ้งด้วย เล่นเป็นกลุ่ม ........แต่ก่อน ในครอบครัวหนึ่ง มักจะมีเด็ก อยู่รวมกันมาก เพราะครอบครัวไทย มักอยู่ รวมกัน ซึ่งบางที เพียงครอบครัวเดียว ก็มีคนมาก พอจะเล่นกันเอง ได้สนุกแล้ว คนแต่ก่อน ยิ่งไม่ค่อยจะแยกครอบครัวด้วย แต่งงานไป ก็ยังคงอยู่รวมกัน หรือใน อาณาบริเวณเดียวกัน อีกทั้งสมัยก่อน คนน้อย ที่ทางกว้างขวาง เด็กจึงหาเรื่องเล่น ได้ครึกครื้น ทั้งวี่ทั้งวัน อ้ายเข้อ้ายโขง ........เด็กๆ ชอบเล่นกันเพราะเหมือนไล่จับ แต่สนุก เพราะได้สมมติเรื่อง เหมือนการ ผจญภัย ให้คนหนึ่งเป็นอ้ายเข้ อยู่กลางแม่น้ำ ซึ่งกำหนดโดย ขีดเส้นแบ่งไว้เป็นฝั่ง ๒ ข้าง คนอื่นๆ อยู่บนฝั่ง และพยายาม ว่ายข้ามฝั่ง โดยไม่ให้อ้ายเข้จับกิน คนที่ว่ายน้ำ ก็มักวิ่งไปมา ทำท่าว่ายน้ำไป เป็นที่เฮฮา ใครโดนอ้ายเข้แตะตัว ต้องเป็นอ้ายเข้แทน คนบนบก ก็คอยร้อง ล่อหลอก แหย่อ้ายเข้ เป็นคำร้อง ความว่า   "อ้ายเข้อ้ายโขง อยู่ในโพรงไม้สัก     อ้ายเข้ฟันหัก กัดคนไม่เข้า"
	เสือข้ามห้วย ........การเล่นที่ช่วยฝึกการกระโดด และคะเนระยะด้วยสายตา อุปกรณ์ ก็ใช้อวัยวะ ของตน นั่นเอง คนเล่นคนหนึ่งนั่งราบลง เป็นห้วย ยืดขาออกมา ให้คนอื่นๆ สมมติว่าเป็นบรรดาเสือ เข้าแถว กระโดดข้ามทีละคน แล้วต่อสูงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยการซ้อนขาขึ้น ต่อขึ้นอีกข้าง แล้วเพิ่ม เป็นแขนทีละข้าง ใครกระโดดไม่ได้ หรือข้ามไม่พ้น หรือข้ามแต่โดนตัวคนนั่ง ต้องมาเป็น ห้วยแทน ถ้าต่อแขนขาหมดแล้ว ยังมีคนไม่แพ้ ก็ต้องใช้ตัวก้มลงหมอบ แล้วก็โก้งโค้ง สูงขึ้น เรื่อยๆ โดยคนเล่นเป็นห้วยมักจะหาทางกีดกัน ไม่ให้พวกที่เป็นเสือ ข้ามตัวเองไปได้	บทที่ ๔ หน้า ๑๘ ข้ามไป บทที่ ๕ กลับไป บทที่ ๑ กลับไป บทที่ ๒ กลับไป บทที่ ๓
โขน ฟันดาบ ฯลฯ